do początku mapa serwisu kontakt  
Artyści naszych czasów

Pierwsze miejsce w rankingu najważniejszych artystów świata tzw. Kompasie Sztuki, który

co roku opracowuje magazyn gospodarczy "Capital" od 16 lat niepodzielnie zajmuje niemie

cki artysta - malarz z

Kolonii Gerhard Richter.

 

Poniżej zamieszczam nazwiska artystów, których twórczość zdecydowanie  się wyróżnia na tle działań artystycznych innych artystów naszych czasów.

 

Oczywiście jest to lista tworzona w sposób zdecydowanie subiektywny.

 

Z czasem będę uzupełniać stronę informacjami o wyniemionych twórcach.

 

 

Artyści, których twórczoś warto poznać:

 

 

 

 

 Bruce Nauman

twórca z Duesseldorfu Georg Baselitz

Urodzony w Saksonii w 1938 roku w przededniu II wojny światowej Georg Baselitz nazywany jest obecnie jednym z najważniejszych współczesnych artystów niemieckich. Wraz z Markusem Lüpertzem, Anselmem Kieferem oraz Jörgiem Immendorfem należał on do pokolenia twórców, którzy odrzucili estetyczne standardy awangardy lat 60.

 

- Pochodząca z Niemiec Rosemarie Trockel.

https://www.youtube.com/watch?v=FfdCali9iDA


 

-Amerykanka Cindy Sherman,

https://www.artlyst.com/reviews/cindy-sherman-npg-retrospective-major-blockbuster-edward-lucie-smith/


 

-Pochodzący z Wlk. Brytanii Tony Cragg,

https://www.youtube.com/watch?v=Y9cS3hPpCco


 

-Niemiec Anselm Kiefer,

https://www.youtube.com/watch?v=HaWt0tuPErU


 

-Olafur Eliasson z Danii,

https://www.youtube.com/watch?v=FaYdmuG_0Rw


 

-William Kentridge z Południowej Afryki

https://www.youtube.com/watch?v=Dnweo-LQZLU

https://www.youtube.com/watch?v=yaTnWGGhkzY


 

-Mistrzyni sztuki multimedilanej Pipilotti Rist ze Szwajcarii.

https://www.youtube.com/watch?v=yRnDHu0Fmtk

https://www.youtube.com/watch?v=FJUHOArAdY0


 

- Specjalizujący się w sztuce wideo afroamerykański artysta Artur Jafa

 

  -Amerykańska arytystka konceptualna tworząca w Berlinie Adrian Piper

 

-Rafał Bujnowski

W ostatnich latach Bujnowskiego szczególnie interesuje granica między malarstwem realistycznym a abstrakcyjnym, a właściwie jej rozmywanie, dowodzenie niemożności przeprowadzenia takiego podziału. Już seria "Sunset Negative" (2006) pokazywała, że przetransponowane na płótno efekty fotograficzne mogą powodować wrażenie abstrakcji. Artysta przeniósł na język malarski zdjęcia zachodów słońca wykonane w obiektywie z efektem polaryzacji. Walory malarskie, które uzyskał, powodowały konfuzję oka, zwłaszcza tego profesjonalnego, wyćwiczonego w oglądaniu sztuki, jednocześnie podkreślając medialne zapośredniczenie obrazu.

Anna Zagrodzka- fotograf.

Mnie zawsze interesowała analiza struktury badanych przedmiotów, a także narzędzia i procesy wymyślone przez ludzi, przekształcające to, co ukształtowała przyroda. Studia na Politechnice i w Szkole Filmowej rozpoczęłam równolegle zaraz po maturze. Politechnikę wybrałam, ponieważ chciałam osobiście przejść drogę od badań pod mikroskopem, poprzez badania chemiczne i fizyczne, po wielofunkcyjną mechanikę zakładu przemysłowego. Dzięki fotografii chciałam odnaleźć ukryty wymiar procesów, odkryć język, jaki im towarzyszy i spróbować je zobrazować. Dzięki studiom politechnicznym bliskie jest mi myślenie analityczne, punkt wyjścia w każdym z moich projektów; szkoła filmowa uświadomiła mi jak można wpłynąć na siłę przekazu, zależnie od środków wyrazu.

Dorastałam w atmosferze przenikania się nauki ze sztuką. Mój dziadek, Stanisław Zagrodzki, był profesorem Politechniki Łódzkiej. Zbierając i badając twory natury, muszle, minerały i skamieliny, dziadek zawsze szukał logicznych związków, determinujących ich budowę i obraz.


 

Fotografie Zagrodzkiej i Wojtas traktują tradycję fotografii modowej w sposób przewrotny. Pożądany w tego typu zleceniach efekt glamour kontrastuje tu z aspiracjami, reprezentowanymi przez ikony sztuki z kolekcji łódzkiego Muzeum.

To awangarda a rebours, szyta na miarę naszych możliwości. Tania, ogólnodostępna, toksyczna dla środowiska i powstająca w uwłaczających warunkach moda, stanowiąca podstawowe narzędzie kreowania i ekspresji tożsamości nas wszystkich. W tym kontekście, niemalże symboliczna staje się obecność modelek, pochodzących – wydawałoby się – z biegunów modowego uniwersum: światowej sławy modelki Oli Rudnickiej, pracującej m.in. dla domu mody Chanel oraz SIKSY – wokalistki, aktywistki, autorki tekstów publicystycznych i poetyckich, znanej z pełnej punkowego gniewu walki o prawa kobiet do samostanowienia. Łączy je czuły, choć niepewny uścisk, będący być może zapowiedzią nowego modelu tożsamości, opartego na empatii i wspólnotowości, a wyrażającego się w przejściu od nadprodukcji i nieprzemyślanej konsumpcji do wzajemnej troski i wzięcia odpowiedzialności za zasoby planety. W podobny sposób, fotografie Zagrodzkiej i Wojtas stanowią wypowiedź o indywidualnej podatności na zranienie w momencie jej zetknięcia ze społecznym formatowaniem. Czynią to w formie oscylującej wokół "kanonów piękna", by po chwili – uspokoiwszy naszą czujność – drapieżnie oślepić lampą błyskową.


Olaf Brzeski,

autor rzeźb, instalacji i filmów. Urodził się w 1975 roku we Wrocławiu.

Sztuka Brzeskiego opiera się na surrealistycznych wizjach, które wciela w życie na taśmie filmowej, w postaci trójwymiarowych rzeźb oraz realizacji przestrzennych. Komentarze Brzeskiego na temat jego prac nie tyle stanowią autorską interpretację, co fantastyczne historie, które jego realizacje mają ilustrować, a raczej uwiarygadniać. W ten sposób Brzeski tworzy nowe światy i powołuje do życia ich niecodziennych mieszkańców.

Zbigniew Rogalski,

urodził się w 1974 roku w Dąbrowie Białostockiej. Malarz, twórca fotografii i instalacji.

Rogalski należy do pokolenia malarzy, które debiutowało około 2000 roku. Często maluje seriami. W jego obrazach nierzadko zawarta zostaje wielowątkowa narracja, stąd nazywany jest "reżyserem obrazów". W trakcie studiów i zaraz po ich ukończeniu najczęściej powtarzającym się motywem było jednak samo malarstwo. Płótna Rogalskiego pokazują artystę przy pracy, opowiadają o własnym powstawaniu, nie tyle stanowią reprezentację rzeczywistości, co zdradzają proces kreacji przedstawienia. Nieraz odwołują się też do twórczości słynnych malarzy. Za Jacksonem Pollockiem artysta akcentuje malarski gest. Twórca action painting stał się też tematem kilku obrazów Rogalskiego. Nawiązując do fotografii Hansa Namutha przedstawiających Pollocka rozpryskującego farbę na rozłożonym na podłodze płótnie, Rogalski namalował pomaganie Pollockowi w malowaniu przez drugą osobę (2000).


 

Janek Simon,

urodził się w 1977 roku. Autor instalacji interaktywnych, filmów wideo, obiektów i akcji artystycznych. Mieszka i pracuje w Krakowie.

W pracach Simona czasami jednak wyczuwa się tęsknotę za określonymi zasadami, szczególnie tam, gdzie ich miejsce zajął chaos i totalna anarchia. W stworzonej przez niego grze komputerowej "Szachy totalne" (2004) wyrafinowane reguły szachowe zastąpiły prymitywne zasady gry zręcznościowej. Przestają obowiązywać określone ruchy przeciwnika, jego pionki eliminuje się za pomocą serii efektownych wybuchów.

W innych realizacjach Simon stosuje formułę estetycznego recyclingu, zapożyczonego od zbieraczy wszelkiego typu przedmiotów i śmieci. Wystawa w warszawskiej Zachęcie w 2005 roku "Krakowiacy lubią czystość" została w całości zbudowana z puszek po alkoholach, plastikowych butelek po środkach czystości, kosmetykach, etc. Odpowiednio zestawiane przypominały futurystyczne budowle lub krakowskie szopki bożonarodzeniowe. Wystawa miała też wymiar sentymentalny – odwoływała się do okresu wczesnego kapitalizmu w Polsce i zachłyśnięcia się tanim blichtrem opakowań produktów pochodzących z Zachodu. Znalazł się tam również "Triumf polskiego przemysłu samochodowego" (2003) – obrazki z gum Turbo przedstawiające zachodnie auta układające się w kształt produkowanego w fabryce na Żeraniu poloneza.

Janek Simon kilkukrotnie podejmuje też wątek autorefleksyjny - artysty, sztuki, relacji instytucjonalnych. Na wystawę "Piękno czyli efekty malarskie" stworzył instalację wideo "Malarz-samobójca" (2004). W małym kubiku naśladującym salę wystawową artysta dokonał detonacji kukły wypełnionej farbą.


 

Jan Smaga i Aneta Grzeszykowska

graficy, fotografowie, twórcy obiektów. Aneta Grzeszykowska urodziła się w 1974 roku w Warszawie. Jan Smaga urodził się w 1974 roku w Warszawie.


Zuzanna Bartoszek
Rysuje, pisze wiersze, tańczy voguing, tworzy performensy. A to tylko część tej fascynującej osobowości, która stale realizuje niekończący się nurt pomysłów i inspiracji. Zuzanna Bartoszek - bo o niej mowa - sama przyznaje, że jak się wierci w sobie, to można dojść do uniwersalnych prawd.

Czytaj więcej na https://film.interia.pl/wiadomosci/news-zuzanna-bartoszek-ma-24-lata-i-juz-powstal-o-niej-film,nId,2468770#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox


 

Andro Dadiani,

https://www.youtube.com/watch?v=ov8i1dmNJIA

 

Alex Mirutziu,

https://www.youtube.com/watch?v=VEyzkSIsnOc

 

Voin de Voin

https://www.youtube.com/watch?v=CPn3e6wvl84

Tymek Borowski Twórczość Borowskiego wyraźnie odwołuje się do tradycji surrealistycznej, artysta sięga też z nieukrywanym entuzjazmem do innych estetyk sztuki XX wieku, takich jak malarstwo materii, taszyzm i abstrakcja, chętnie eksperymentuje z różnymi technikami i niekonwencjonalnymi materiałami. Borowski unika stylistycznego zaszufladkowania, świadcząc swoim malarstwem o wyczuwalnym kryzysie obrazowania w sztuce, ale przyznaje też, że najbliższe powinowactwo wiąże go z niepohamowaną swobodą wyobraźni surrealistycznej.


Kamil Kukla
Malarz, twórca muzyki eksperymentalnej. Urodzony w 1989 w Tarnowie. Twórczość malarska Kukli w zaskakujący sposób łączy wiele przeciwstawnych pojęć i stylistyk takich jak, abstrakcja i figuracja, ekspresja i harmonia, forma i antyforma.

Stylistycznie i ideowo obrazy wpisują się w gatunki malarskie takie jak pejzaż oraz martwa natura. Istotnymi elementami wizualnych konstrukcji jest czynnik budowy i rozkładu przedstawienia, procesualne komponowanie w czasie i przestrzeni. Wielkoformatowe obrazy olejne malarza z jednej strony łączą wiele zapożyczeń z szeroko pojętej natury, z drugiej ze świata materialnego będącego wytworem kultury czy cywilizacji.


Gustaw Gliwiński

Dźwiękowy performens autorstwa Gustawa Gliwińskiego w ramach Warsaw Gallery Weekend 2019. Będzie można wysłuchać parametryczną kompozycję na wietrze

https://www.youtube.com/watch?v=AHk9qbTq9mo&list=RDEMpHxD-ASRs6djR4JKQg0wKw&start_radio=1

 

Mołr Drammaz

https://www.youtube.com/watch?v=gJ7xzadEuHs

 

Wojciech Kucharczyk,

Muzyk, działacz kulturalny. Od wielu lat stara się złamać granice i podziały w sztuce. Na swoim koncie ma kilkadziesiąt płyt, wiele wystaw, książki, albumy. Koncertował w bardzo wielu europejskich miastach, a także w Nowym Jorku, Atlancie, Miami, Mexico City. Prace wizualne wystawiał m.in. w Betlejem (w Palestynie). Od 1995 prowadzi wydawnictwo Mik Musik. Grał w zespołach The Complainer, Mołr Drammaz, Retro*Sex*Galaxy, Pathman, Go Underground To See More Animals, HWDJazz, współtworzył także z Felixem Kubinem TerriTerrorTorium. Od początku 2013 występuje solowo pod własnym nazwiskiem. Od 2014 zajmuje się także muzyczną działalnością kuratorską, m.in cykle GRA/GRA/nica w Cieszynie, Carbon Atlantis/FTNM Katowice i inne. 


 

Joanna Bronisławska
Artystka, muzyk, pedagog, animatorka kultury, aktywistka. Urodziła się w 1975 roku w Katowicach, gdzie mieszka i pracuje. Artystka związana z wytwórnią niezależną mik.musik.! Członkini zespołów Mołr Drammaz i The Complainer, które współtworzyła z bratem Wojciechem Kucharczykiem. Solowo zadebiutowała w 2006 roku płytą Wszystko mam! Od 2016 roku na zaproszenie Instytucji Kultury Katowice Miasto Ogrodów tworzy MUZYKODROM – stacje lotów muzycznych, miejsce gdzie odbywają się cykliczne warsztaty pracy z dźwiękiem. Od stycznia 2017 roku prowadzi cykl audycji dla dzieci i rodziców Aukso4Kids we współpracy z Orkiestrą Kameralną Miasta Tychy AUKSO.

Józef Gałązka

Józef Gałązka, artysta rzeźbiarz, podróżuje po kraju z zaprojektowanym i wykonanym przez siebie wozem, mobilną pracownią. Realizuje i prezentuje swoje rzeźby.

Oskar Dawicki,

Performer, twórca obiektów, filmów wideo. Urodził się 28 lipca 1971 roku w Starogardzie Gdańskim. W latach 2001-2010 był współtwórcą grupy artystycznej Azorro.


 

Jan Smaga

Jan Smaga zajmuje się fotografią łącząc klasyczne techniki z montażem komputerowym i konstruując trójwymiarowe obiekty fotograficzne. Wspólnie z Anetą Grzeszykowską zrealizował kilka serii prac, których tematem było przekładanie trójwymiarowej przestrzeni architektonicznej na obraz dwuwymiarowy ("Plan", 2003) oraz próba odtworzenia trójwymiarowości architektury za pomocą przestrzennych instalacji fotograficznych ("YMCA", 2005). Rozwinięta przez Grzeszykowską i Smagę technika przypominała zarazem proces skanowania, totalnej, wojerystycznej dokumentacji przestrzeni i zamieszkujących ją ludzi. W projektach realizowanych samodzielnie artysta poddaje poddobnej, drobiazgowej analizie powłokę ludzkiego ciała.

Mateusz Choróbski,

W pracach Mateusza Choróbskiego stale powracają wątki, które mogą skłaniać do odnajdywania w jego twórczości cech romantycznych. Jednym z nich z pewnością jest skala, przez którą ujawnia się specyficzny heroizm artysty. Niejednokrotnie już bowiem stawiał on swoje indywidualne gesty w opozycji do większej całości – jak choćby w Przeciągu (2013), gdy doprowadził do przelotu odrzutowca tuż nad ulicą Piotrkowską w Łodzi, czy jak w wypadku Samotności długodystansowca (2014), gdy wspólnie z Anną Orłowską zamienili nocne Katowice w słuchowisko dostępne dla internautów, w którym aktorem był czarnoskóry biegacz. Innym wątkiem skłaniającym do takiego odczytania postawy Choróbskiego jest jego zainteresowanie ruinami, fragmentami, śladami i resztkami. Widać to wyraźnie w pracy Spóźnione spotkanie (2012), w której między innymi badał ruiny studia fotograficznego swojego dziadka.


 

Paul Czerlitzki,

https://www.youtube.com/watch?v=xHudUAqeInE


 

Zuza Golińska,

https://www.youtube.com/watch?v=zXmgfykKwa0


 

Klara Kayser,

https://www.youtube.com/watch?v=IIQ0zrEid_E


 

Gizela Mickiewicz,

https://www.youtube.com/watch?v=wxc6ArI9p0U


 

Ulrike Möschel,

https://www.youtube.com/watch?v=qdY8l0EmpLw


 

Katarzyna Przezwańska,

https://www.youtube.com/watch?v=oN51u_tt27M


 

Angelika J. Trojnarski

https://www.youtube.com/watch?v=iFc3BmSNnbM

 


Paweł Śliwiński

Paweł Śliwiński (ur. 1984 w Chełmie) przyrównuje malowanie do improwizacji, wizualnej jam session. Podobnie jak ma to miejsce w wypadku muzyki, na początku wytycza określony motyw wiodący, by następnie snuć wokół niego niekończące się pasaże melodii.

Śliwiński wielokrotnie zmienia rytm i tempo: domalowuje kolejne elementy, które, często przypominając organiczne kłącza, plenią się na płótnie we wszystkich kierunkach. Kiedy improwizacja jest dłuższa, motyw, od którego Śliwiński zaczyna malowanie, niemal całkowicie zanika, oddając pola feeriom barw i kształtów. Kied




Pola Dwurnik

Paweł Althamer,

 

Barbara Hammer & Barbara Klutinis,

 

Joan Jonas,

 

Piotr Uklański

 

Sasnal

 

Magdalena Karpińska,

Magdalena Karpińska studiowała na wydziale malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 2003-2008. W roku 2008 dyplom z malarstwa w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego, aneks do dyplomu w pracowni sztuki w przestrzeni publicznej prof. Mirosława Duchowskiego.

Olga Micińska,

Olga Micińska (ur. w 1987 w Łodzi), artystka sztuk wizualnych. Tworzy obiekty i rzeźby z drewna, ceramiki, metalu i tkaniny z wykorzystaniem różnorodnych technik rzemieślniczych. Szczególnym zainteresowaniem darzy dziedzinę stolarstwa.

 

Róża Litwa,

2008 r. uzyskała dyplom na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (pracownia prof. Jarosława Modzelewskiego).

2011 r. otrzymała nagrodę Fundacji Vordemberge – Gildewart.

Mieszka i pracuje w Warszawie.


 

Mikołaj Sobczak,

Ukończył ASP w Warszawie w Pracowni Działań Przestrzennych.

 

Stach Szumski

Artysta wizualny, jego twórczość jest wielopłaszczyznowa, przez działania konceptualno-interaktywne, w których krytycznie przygląda się wypłukanej z folkloru estetyce krajów pierwszego świata po czysto intuicyjne, wizualne praktyki. Od 2015 roku wspólnie z Karoliną Mełnicką tworzy projekt Nomadic State (nomadyczne mikropaństwo). Absolwent studiów licencjackich Akademii Sztuk Pięknych na wydziale Sztuki Mediów w Warszawie, w pracowni Przestrzeni Malarskiej dr. hab. Pawła Susida.

IUla Lucińska,Michał Knychaus

O twórczości duetu Inside Job [Ula Lucińska / Michał Knychaus], zdobywców Nagrody „Czasu Kultury” za najlepszą pracę dyplomową UAP, pisze Kuba Bąk:
„Wejście w detal, w składowe, materiał, historię procesu obróbki, samą substancję, jej właściwości fizyczne i indywidualną historię obiektu oraz własne relacje, jakie ustanawia z otoczeniem i innymi przedmiotami, to jeden z ciekawszych i przyjemniejszych trybów odbioru tej sztuki, w którym można łatwo przenieść się w kompletnie fantastyczne rejony”.

 

Barbara Żłobińska, - instalacje

 

Mariusz Maślanka,

Urodzony w 1975 r. W latach 2001-05 studiował sztuki plastyczne na Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach. Malarz i pisarz, autor takich powieści jak „Bidul” i „Jutro będzie lepiej”.


Kamil #2

Artysta wizualny. Urodził się we Włoszczowie. Dzieciństwo spędził we Wrocławiu. Mieszka i pracuje Warszawie. Samouk. Od 2017 prowadzi własną galerię, która wspiera estetykę cyfrową, alienart i nurty dehumanistyczne w sztuce. Tworzy według własnej semiotycznej metody, którą określił mianem tauto, a polegającą na: “unikaniu znaczenia bądź przeciążaniu znaczenia”.

http://artvolver.com/pl/artist/kamil-2



Maria Loboda, Sitting Here Bored Like a Leopard

Mary McCartney, Monochrome | Colour

 

Käthe Kollwitz,

https://www.youtube.com/watch?v=u0OcbjXx_7k

 

Hito Steyerl,

https://www.youtube.com/watch?v=AYQB4_riCCg


Keren Donde

 

Marty Krześlak,


Dom Mody Limanka,


Jan Moszumańskiego-Kotwica,


Wiktorii Walendzik,


Horacy Muszyński


Róża Dudy i Michał Soia

 

Ryszard Kisiel,

 

Libuše Jarcovjákova,

https://www.youtube.com/watch?v=1L-DlczIhD4


 

Wolfgang Tillmans

https://www.youtube.com/watch?v=aYIXGdoTwWA


 

kanadyjski kolektyw General Idea.


 

Karol Radziszewski

 

Mirosław Bałka,

 

Monika Drożyńska,

 

Marta Frej & Tomasz Kosiński,

 

Karolina Jaklewicz,

 

Małgorzata Konieczna,

 

Piotr Kmita,

 

Edyta Kowalewska,

 

Zbigniew Libera,

 

Honorata Martin,

 

Dorota Nieznalska,

 

Iwona Ogrodzka,

 

Michał Rutz,

 

Marzena Sadocha,

 

Jana Shostak & Jakub Jasiukiewicz,

 

Krzysztof Wałaszek

MACIEJ SZAŃKOWSKI I MARLENA KUDLICKA -

 

 

Artyści Białoruś-

Tacciana Arcimowicz, Alaksiej Barynionak, Andrej Durejka, Walancina Kisialowa, Alaksiej Łuniou, Alena Prenc.

Mihail Gulin – „Norka” (dokumentacja wideo), „Dokole!” (projekcja)
Alexey Lunev – „Miasa. Wider circle!” (projekcja)
Sergey Shabohin – „Art Terrorism” (projekcja)
Daniil Parniuk – „Prazdnik” (fotografie)

Prace czterech białoruskich artystów sztuk wizualnych przynoszą refleksje nad aktualną sytuacją polityczną, ekonomiczną, kulturalną i społeczną na Białorusi. Artyści proponują tak różne artystyczne strategie jak: sarkazm, dokumentalizm, „artywizm”, mitologizacja, sytuacjonizm. Jednym z najistotniejszych tematów jest wolność słowa w przestrzeni publicznej, odpowiedź na pytanie: gdzie kończy się komfort osobisty prywatnego terytorium i zaczyna wyjście w sferę publiczną.

Połączenie autoironii i krytycznego spojrzenia na rzeczywistość to cechy charakterystyczne dla współczesnej sztuki białoruskiej. Jako część kultury niezależnej, jest kojarzona najczęściej z „gettem” lub „kulturą partyzancką”. Projekt HOLE MOLE pokazuje proces próby wyjścia z wyobcowania narzuconego przez pobyt w podziemiu.

Artyści Słowacja: Marko Blažo, Cyril Blažo /Martin Kochan, Petra Feriancová, Stano Filko, Viktor Frešo, Aneta Mona Chisa /Lucia Tkáčová, Jozef Jankovič, Július Koller, Marek Kvetan, Denisa Lehocká, Roman Ondák, Boris Ondreička, Pavla Sceranková, Rudolf Sikora, Dezider Tóth, Jaro Varga, Ján Vasilko, grupa XYZ

 

 

 

PALS (Performance Art Links)to platforma skupiająca artystów performance działająca od 2011 roku w Sztokholmskim Fylkingen; przestrzeni oraz organizacji powstałej w latach 30’tych XX wieku w celu rozwoju sceny eksperymentalnej we współczesnych sztukach performatywnych; która obecnie składa się z ponad 250 artystów.
Członkowie PALS od 2011 roku organizują festiwale oraz wydarzenia w różnych formatach które realizowane są w oparciu o współpracę pomiędzy artystami, organizacjami, instytucjami i przestrzeniami na całym świecie; między innymi PALS festiwal w 2012 roku w którym wzięło udział 23 artystów z 13 państw oraz tylu samo studentów z krajów skandynawskich oraz Polski.

Alice Máselníková – Artystka i kuratorka pochodząca z czeskich Moraw; obecnie mieszkająca w Sztokholmie. Od kilku lat zajmuje się organizacją, koordynacją oraz zarządzaniem projektami artystycznymi; studiowała między innymi w Walencji i Szkocji, obecnie kształci się na magisterskich studiach kuratorskich na Uniwersytecie Sztokholmskim. W swojej praktyce artystycznej używa ciała jako punktu wyjścia do działań w wielu mediach: od rysunku i rzeźby poprzez prace interaktywne, poezję czy performance; zarówno w sztuce jak i życiu przykładając dużą wiarę do spontanicznych decyzji i wydarzeń.

Denis Romanovski – Artysta oraz kurator; urodzony w 1970 w Mińsku na Białorusi; obecnie mieszka w Szwecji w Göteborgu. Od 1999 roku w swojej praktyce artystycznej skupia się przede wszystkim na sztuce performance; prezentując swoje działania na całym świecie. Jego działania artystyczne oparte są na poszukiwaniach naukowych poświęconych zarówno eksplorowaniu eksperymentalnych technologii i form wyrazu jak również badaniu relacji pomiędzy uczestnikami wydarzeń, widzami. Współtworzył Festiwal Navinki w Mińsku (1999-2008) a od kilku lat współpracuje przy organizacji wydarzeń w ramach PALS.

Hiroko Tsuchimoto – Ur. 1984 roku w Sapporo w Japonii, artystka wizualna i performerka mieszkająca od 2008 roku w Sztokholmie. Studiowała na Musashino Art University w Tokyo oraz ukończyła Royal Institute of Arts w Sztokholmie. Swoje działania prezentowała na całym świecie, zarówno w Azji jak i Europie i USA. Sposób w jaki kreuje swoje działania oscyluje pomiędzy tworzeniem wielkich narracji a historii dnia codziennego, odnosząc się do uwarunkowań kulturowych, które budują naszą tożsamość. Interesuje ją tematyka granic kulturowych, często również w perspektywie feministycznej; problemy dotykające tradycyjnych podziałów płciowych jak również kontekstów politycznych. Artystka tworzy historie o inności i woli przynależenia w oparciu między innymi o doświadczenia azjatyckich imigrantów; opierając się na obserwacjach społeczeństwa szwedzkiego i japońskiego. W 2014 roku przebywała na miesięcznej rezydencji w Galerii Raczej prezentując działania jak również prowadząc warsztaty i spotkania w ramach projektu Perfex.

Erik Wijkström – Absolwent Królewskiego Instytutu Sztuki w Sztokholmie w 2006 roku. Mieszka i pracuje w Sztokholmie. Podczas swojej artystycznej kariery m.in.: skonstruował irytujące maszyny, stworzył megalomańską rzeźbę o mastodońskich proporcjach, wynalazł urządzenie do porozumiewania się człowieka z ciężarówką, opracował narzędzia do losowej produkcji artystycznej, zaprogramował nudne gry komputerowe, pozował jako model kolekcji odzieży męskiej “Dressman”, badał grawitację, zbudował prywatne wysypy, występował jako uciekający artysta, robił gofry, koczował na festiwalach performance jak również produkował popcorn w ilościach przemysłowych.

 

 

WOL

– Performatywny duet tworzony przez Wenche Tankred i Lovisę Johansson. WOL jest artystycznym procesem zapoczątkowanym w 2007 roku tworzonym na pograniczu sztuki performance, dźwięku i instalacji. Duet tworzy często pełne humoru figlarne prace, które starają się wywrócić świat do góry nogami. WOL tworzy pełne znaczeń żywe obrazy; w których główną rolę odgrywają często wydające różne dźwięki obiekty.

Jiří Surůvka – Urodził się w 1961 roku w Ostrawie (Republika Czeska). W latach 1984-1992 studiował w Uniwersytecie Ostrawskim na wydziale filozofii, na kierunku pedagogicznym nauczania literatury i sztuki. W latach 1992-94 pracował jako nauczyciel, a w 1994 roku został niezależnym artystą poświęcając się twórczości w dziedzinie nowych mediów, malarstwa i instalacji, a także literaturze i performance. Jest kuratorem wystaw, m.in. międzynarodowego festiwalu sztuki performance Malamut w Ostravie oraz jednym z najbardziej rozpoznawanych czeskich artystów wizualnych. W 2002 roku reprezentował Czechy na Biennale w Wenecji; jego prace są prezentowane zarówno w całej Europie jak i w Stanach Zjednoczonych. Tworzy przede wszystkim społecznie zaangażowane prace o ironicznym lub autoironicznym zabarwieniu; niepozbawione charakterystycznego dla artysty czarnego humoru. Często angażując widzów w swoje działania; nie pozostawi odbiorców nieporuszonych. Od 2003 roku wykłada w Uniwersytecie Ostrawskim - w Katedrze Sztuk Pięknych prowadzi zajęcia w pracowni nowych mediów.